دیروز یکی از دوستام شعری برام خواند که همه اش یادم نیست اما مصرع آخرش این بود :

« پائیز بهاریست که عاشق شده است»...

.......

پائیز، پاییز محبوب من، بوی نم دلپذیر خاکت کجاست؟

خیس، مى خوانم از باز ترین حنجره ى نگاهم؛

و از شاد ترین لحظه ى تماشایت ، غمناك ترین تصویر آفرینش را نقاشى مى كنم؛‌

از استمرار دلهره ى یك زن لاغر برایت یك آسمان شب مى بافم؛تا

باور كنى سكوت من ، ساعت ها گریسته است!

با دوستم تماس میگیرم تا کتابی را که از من خواسته بود را ، برایش ببرم. گفت که در آزمایشگاه گروهشان مشغول است،اگر می توانم به آنجا بروم.کیفم را روی دوشم می اندازم و از گروهمان خارج می شوم.فاصله ی بین گروههایمان زیاد است.در دانشکده ی ما به خاطر وسعتش،بعضی از پسرها با دوچرخه این طرف و آن طرف می روند. با خودم فکر می کنم اگر برای دخترها هم این امکان بود،حتما دوچرخه ام رابه دانشگاه می آوردم...

اما خوب قدم زدن هم تو این فضای پائیزی لطف خودش رو داره ،اون هم در جایی که هر قسمتش مثل یک تابلوی نقاشی می مونه و تو افکار خودم غوطه می خورم تا که به مقصد میرسم.

وسایل دوستم هست اما خودش نیست.گشتی در آزمایشگاه می زنم تا سرو کله اش پیدا شود.توی یکی از کمد ها چشمم روی برچسب یکی از بطری ها می افتد.دستم را روی دستگیره ی کمد می گذارم و امتحان می کنم. باز می شود!!!!!بله،الان در دست من ماده ای هست به نام « سیانید پتاسیم» یا همان سیانور. ماده ای که جان خیلی ها را گرفته و از این تعجب می کنم که با توجه به  بالا رفتن آمار خودکشی در بین دانشجویان، دسترسی به این ماده  اینقدر سهل است.فکرهای عجیب و غریبی بر من هجوم می آورند...با سرعت بطری شیشه ای را در کمد می گذارم و درش  را می بندم.

کتاب را همراه با یک یادداشت روی کیف دوستم میگذارم و از آزمایشگاه خارج می شوم.

وارد  محوطه ای پر درخت می شوم و فکر می کنم...باد شاخ و برگ درختان را می رقصاند...هزار و یک واژه بر سرم می ریزد...سعی کرده ام در زندگی مشکلات مرا نرقصانند!!!...پس مرگ من باید به گونه ای دیگر باشد....تا او بفهمد که تمام این مشکلات را به خاطر او،به خاطر اینکه او هیچ وقت نمی میرد و همیشه بر باطن ها ناظر است تحمل کرده ام...تا حداقل این موهبت را از خودم نگیرم زمانی را که اقرار خواهند کرد،و او به اقرار وادارشان می کند؛چشم در چشم من بدون اختیار خود ،حقیقت رفتارهایشان  را اقرار خواهند کرد و آن زمان است که عمق رنج معلوم می شود و ارزش امید  و سکوت من.

روی زمین مینشینم.عجب آرامشی...

یک مرد

(نمی دانم چرا تاکیدی بر  مرد بودنش است)،می نوازد.

تنها ،در آن بالا،زیر بارش شدید باران،نشسته تا تنها،بنوازد؛آهنگی را که هیچ کسی تا به حال نشنیده و دیگر هم نخواهد شنید....

تنها یک بار خواهد نواخت و وقتی به انتها برسد،دیگر شنونده ای وجود نخواهد داشت و این است دلیل بی وقفه نواختنش؛به محض اینکه دستش را از روی اکتاوها بردارد؛همه چیز تمام می شود،حتی خود او.

و پرده می افتد.....

و نمایش به پایان می رسد...

و تمامی صورتک ها کنار می روند.... می دانی؛می ترسم گاهی از صورت های بی صورتک...

عادت کرده ایم به این صورتکها....

گزاف است بگوییم این طور نیست.....هر بار که صورتکی از جلوی چشمم کنار رفته و باطن را  دیده ام ، گریخته ام از صاحب صورتکی که دیگر برایم بی صورتک شده...وحشت کرده ام....

بنواز مرد!